இந்தியாவின் வளர்ச்சி: பொருளாதார முன்னேற்றமா அல்லது சமூக பின்னடைவோ?

ஆனால் வளர்ச்சி என்றால் வெறும் GDP உயர்வா? அல்லது மக்களின் வாழ்க்கைத் தர மேம்பாடா? என்ற கேள்வி இன்று முக்கியமாக எழுகிறது.

பொருளாதார நிபுணர் முனைவர் அருண்குமார் தனது ஆய்வுகளில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி, இந்தியா பொருளாதார வளர்ச்சியை முன்னிலைப்படுத்திய போதிலும், கல்வி, சுகாதாரம், இருப்பிடம் மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்பு போன்ற அடிப்படை சமூக கட்டமைப்புகளில் போதிய முதலீடு செய்யவில்லை என்று விமர்சிக்கிறார். இதற்கு மாறாக சீனா தனது வளர்ச்சிப் பாதையில் கல்வி மற்றும் தொழில்துறை ஆராய்ச்சியை முதன்மைப்படுத்தியது. உலகத் தரம் வாய்ந்த கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களை உருவாக்கி, தனது இளைஞர்களை திறன்மிக்க தொழிலாளர்களாகவும் அறிவியல் ஆராய்ச்சியாளர்களாகவும் உருவாக்கியது.

இன்று உலகின் முன்னணி உற்பத்தி மையமாக சீனா திகழ்வதற்கு இந்த நீண்டகால கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி முதலீடுகளே முக்கிய காரணமாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்தியாவும் சீனாவும் 1990களில் ஒத்த பொருளாதார நிலையில் இருந்த போதிலும், இன்று இரு நாடுகளுக்கும் இடையேயான உற்பத்தித் திறன் மற்றும் ஏற்றுமதி வலிமையில் பெரிய இடைவெளி உருவாகியுள்ளது.

இந்தியாவில் கல்வி அமைப்பின் தரம் குறித்த கேள்விகளும் தொடர்ந்து எழுகின்றன. பல உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் மாணவர்கள் புதிய சிந்தனைகளை முன்வைப்பதற்கான சூழல் போதுமான அளவில் இல்லை என்ற விமர்சனம் உள்ளது. ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு பணிகளில் முதலீடு குறைவாக இருப்பதும், கல்வியை வேலைவாய்ப்புடன் இணைக்கும் திட்டங்கள் பலவீனமாக இருப்பதும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

இதன் விளைவாக, பட்டம் பெற்ற பல இளைஞர்கள் தங்களது தகுதிக்கு ஏற்ற வேலைவாய்ப்புகளை பெற முடியாமல் குறைந்த ஊதியத்தில் ஒப்பந்த அடிப்படையிலான வேலைகளில் ஈடுபடுகின்றனர். மாதம் ₹15,000 முதல் ₹20,000 வரை வருமானம் பெறும் இளைஞர்கள் குடும்ப பொருளாதாரச் சுமைகளை எதிர்கொள்வதோடு, மனஅழுத்தம் மற்றும் எதிர்கால அச்சத்திலும் வாழ்கின்றனர்.

இந்தியாவின் பெரும்பாலான வேலைவாய்ப்புகள் முறைசாரா துறையில் இருப்பதாக பல ஆய்வுகள் குறிப்பிடுகின்றன. சமூகப் பாதுகாப்பு, நிரந்தர வருமானம் மற்றும் தொழிலாளர் உரிமைகள் இல்லாத சூழலில் கோடிக்கணக்கான மக்கள் வேலை செய்து வருகின்றனர். அதே நேரத்தில், விவசாயத் துறையும் பல சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. சிறு மற்றும் குறு விவசாயிகள் கடன், உர மானியம், சந்தை விலை ஆகிய பிரச்சினைகளால் தொடர்ந்து பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

வரி அமைப்பைப் பற்றியும் பல்வேறு விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. நேரடி வரிகளை விட மறைமுக வரிகளின் சுமை சாதாரண மக்கள்மீது அதிகமாக விழுகிறது என்ற கருத்து பரவலாக விவாதிக்கப்படுகிறது. எரிபொருள், சமையல் எரிவாயு மற்றும் அத்தியாவசிய பொருட்களின் விலை உயர்வு குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களுக்கு நேரடி தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

மேலும், இந்தியாவின் வர்த்தக பற்றாக்குறை தொடர்ந்து உயர்ந்து வருவது உற்பத்தித் துறையின் பலவீனத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. உள்நாட்டு தொழில்துறையை வலுப்படுத்தாமல் நீண்டகால பொருளாதார சுயநிறைவை அடைவது கடினம். குறிப்பாக ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டில் முதலீடு, திறன் மேம்பாட்டு கல்வி, புதிய தொழில்நுட்ப உற்பத்தி மற்றும் சிறு தொழில் வளர்ச்சி ஆகியவை நாட்டின் எதிர்காலத்திற்கு அவசியமானவை.

இன்றைய இந்தியாவின் மிகப்பெரிய வளம் அதன் இளைஞர்கள். ஆனால் அவர்களின் திறமைகள் முழுமையாக பயன்படுத்தப்படாவிட்டால், அது நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்கும் சமூக முன்னேற்றத்திற்கும் இழப்பாக மாறும். ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சி என்பது சிலரின் செல்வ வளர்ச்சி அல்ல; பெரும்பான்மை மக்களின் வாழ்க்கைத் தர உயர்வாகும்.

எனவே இந்தியாவின் எதிர்கால வளர்ச்சி கல்வி, ஆராய்ச்சி, சுகாதாரம், தொழில்துறை புதுமை மற்றும் சமூக நீதியை மையமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் பொருளாதார வளர்ச்சி அனைவருக்கும் பயனளிக்கும் வளர்ச்சியாக மாறும். இல்லையெனில் உயர்ந்த GDP எண்ணிக்கைகள் இருந்தாலும், சமூக சமத்துவமின்மை மற்றும் வேலைவாய்ப்பு நெருக்கடி தொடர்ந்து நீடிக்கும்.

நாட்டின் வளர்ச்சி என்பது வெறும் பொருளாதாரக் கணக்குகள் அல்ல; அது ஒவ்வொரு குடிமகனின் வாழ்க்கைத் தரத்திலும் பிரதிபலிக்க வேண்டிய ஒரு சமூகப் பொறுப்பாகும்.