உயிரின் மதிப்பு என்ன? – கரூர் கூட்ட நெரிசலும் நிவாரண அரசியலும்
By Sathis Karki·July 12, 2026
3 min read
இரட்டை அளவுகோல் - திருவள்ளூரா? கரூரா?
அமோனியா வாயு கசிவு சம்பவத்தில் இதுவரை 18 தொழிலாளர்கள் உயிரிழந்துள்ளனர். பலர் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். உயிரிழந்தவர்களின் குடும்பங்களுக்கு தமிழக அரசு தலா ₹2 லட்சம் நிவாரணம் அறிவித்தது. தொழிற்சங்கங்கள், மனித உரிமை அமைப்புகள் மற்றும் பல்வேறு அரசியல் கட்சிகள் இந்தத் தொகையை உயர்த்த வேண்டும் என்று கோரியபோதும், அதில் மாற்றம் ஏற்படவில்லை.
அதே நேரத்தில், கரூர் கூட்ட நெரிசல் சம்பவத்தில் உயிரிழந்தவர்களின் குடும்பங்களுக்கு தவெக கட்சி தலா ₹20 லட்சம் நிவாரணம் வழங்கியது.
இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது எழும் கேள்வி மிகவும் எளிமையானது:
ஒரு தொழிலாளியின் உயிரின் மதிப்பு, ஒரு அரசியல் நிகழ்வில் உயிரிழந்தவரின் உயிரைவிடக் குறைவானதா?
இது வெறும் நிவாரணத் தொகை பற்றிய விவாதம் அல்ல, அரசியல் முன்னுரிமைகள் என்ன என்பதைப் பற்றிய விவாதம்.
"உழைப்பவர்களின் கைகளால்தான் இந்த நாட்டின் பொருளாதாரம் இயங்குகிறது. ஆனால், விபத்து நேரும்போது முதலில் மறக்கப்படுபவர்களும் அவர்களே."
தமிழகத்தில் நடைபெற்ற அமோனியா வாயு கசிவு விபத்து மீண்டும் ஒருமுறை இந்தக் கேள்வியை நம் முன் நிறுத்தியுள்ளது. தொழிற்சாலைகளில் உற்பத்தி அதிகரிக்க வேண்டும், முதலீடுகள் வர வேண்டும், தொழில்துறை வளர்ச்சி வேண்டும் என்று அனைவரும் பேசுகிறார்கள். ஆனால் அந்த வளர்ச்சியை சுமந்து நிற்கும் தொழிலாளர்களின் உயிருக்கு உண்மையில் எவ்வளவு மதிப்பு கொடுக்கப்படுகிறது?
நீதிக்கு விலை பேசுவது முடிந்து, இன்று மனித உயிருக்கு விலை பேசுகிறது முதலாளித்துவ அரசு
தனது கட்சி கூட்டத்தின் போது மக்களை நசுக்கி கூட்டநெரிசலை உண்டாக்கிவிட்டு இப்போது அதே அரசின் போலிஸ் மந்திரியாக இருந்து கொண்டு, சம்பவத்தின் போது பத்திரிகையாளர்களை சந்திக்காமல் ஓடிவிட்டு இரவோடு இரவாக இணையதளத்தில் வெறுப்பு பிரச்சாரம் செய்துவிட்டு, இன்று அதே வாகனத்தின் மீது ஏரிக் கொண்டு பத்திரிகையாளர்களை புரம் தள்ளிவிட்டு, இது எதிர்க்கட்சியின் சதி என்றும் இது அரசின் தவறு என்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களை நீதிமன்றங்களில் வழக்காடும் முன்னரே லஞ்சமாக அரசு பணி வழங்கும் இதே முதலாளித்துவ தலைவர் தான் அமோனயா வாயுக்கசிவில் திருவள்ளுவரில் இறந்த புலம்பெயர் தொழிலாளர்களை இடது கையால் புறம் தள்ளியது. பரிணாமம் அடைந்த சமூக நீதியின் பரிணாமம் பெற்று இழப்பீடு
வளர்ச்சியின் விலை: தொழிலாளியின் உயிரா?
தேர்தல் காலங்களில் அரசியல் கட்சிகள் "மாற்றம்", "சமூக நீதி", "மக்கள் நலம்" என்று பேசுகின்றன. ஆனால் தொழிலாளர்கள் உயிரிழக்கும் போது அந்த முழக்கங்கள் எவ்வளவு தூரம் செயலாக மாறுகின்றன என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி.
இந்த விபத்து ஒரு தனிப்பட்ட துயரச் சம்பவம் மட்டுமல்ல. இது தொழிலாளர் பாதுகாப்பு, தொழிற்சாலை ஆய்வு முறை, சுற்றுச்சூழல் கண்காணிப்பு மற்றும் அரசின் ஒழுங்குமுறை அமைப்புகள் அனைத்தையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. சமூக நீதி பேசும் குரல்கள், இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நடைபெறும் போது மாயமாகிவிடுகின்றன. அம்பேத்கர், பெரியார், அஞ்சலை அம்மாள் என்று பேசுபவர்களில் பலர், இத்தகைய நேரங்களில் மக்களுடன் நிற்பதில்லை. இது ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்வு அல்ல; தொடர்ந்து நடைபெற்று வரும் ஒரு முரண்பாடாகவே தெரிகிறது.
பொறுப்பை தட்டி கழிக்கும் அரசு ?
ஒரு தொழிற்சாலையில் அமோனியா போன்ற ஆபத்தான வேதிப்பொருள் கசிவு ஏற்பட்டு பல உயிர்கள் பறிக்கப்படுகின்றன என்றால், அது வெறும் "விபத்து" என்று மட்டும் பார்க்க முடியாது. பாதுகாப்பு விதிமுறைகள் சரியாகப் பின்பற்றப்பட்டனவா? ஆய்வுகள் முறையாக நடைபெற்றனவா? அலட்சியம் இருந்ததா? பொறுப்புக்கூற வேண்டியவர்கள் யார்? போன்ற கேள்விகளுக்கு வெளிப்படையான பதில்கள் தேவை.
மிக முக்கியமாக, பாதிக்கப்பட்டவர்களில் பலர் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள். தங்கள் குடும்பங்களின் வாழ்க்கையை முன்னேற்றும் நம்பிக்கையுடன் தமிழ்நாட்டுக்கு வந்தவர்கள். இன்று அவர்களின் குடும்பங்கள் வாழ்வாதாரத்தை இழந்துள்ளன.
நிவாரணத் தொகை அறிவிப்பது ஒரு தொடக்கம் மட்டுமே. ஆனால் அதற்குப் பிறகு என்ன?
அவர்களின் குழந்தைகளின் கல்வி யார் பொறுப்பு?
காயமடைந்த தொழிலாளர்களின் மருத்துவச் செலவை யார் ஏற்கிறார்கள்?
மீண்டும் வேலை செய்ய முடியாதவர்களுக்கு மறுவாழ்வு திட்டம் என்ன?
தொழிற்சாலை நிர்வாகத்தின் பொறுப்பு என்ன?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு இதுவரை தெளிவான பதில்கள் மக்களிடம் வரவில்லை.
மனித உயிருக்கு நிறம் கிடையாது
இந்தப் பிரச்சினை தொடர்பாக மக்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய சில அடிப்படை விஷயங்கள் உள்ளன. காட்சிகளை தாண்டி இங்கு பொருளாதார- தொழில்துறை கொள்கை திட்டங்களே பிரச்சனையாக உள்ளன.
உழைக்கும் மக்களின் உயிரை விட உற்பத்திக்கும், முதலீட்டுக்கும், லாபத்திற்கும் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படும் பொருளாதார அணுகுமுறையே இத்தகைய சூழ்நிலைகளை உருவாக்குகிறது என்று இடதுசாரி இயக்கங்கள் நீண்ட காலமாக வாதிட்டு வருகின்றன. தொழிலாளர் பாதுகாப்பை ஒரு செலவாகப் பார்க்கும் மனப்பான்மை மாறாதவரை, இதுபோன்ற விபத்துகள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் அபாயம் தொடரும்.
இங்கு எந்த ஒரு அரசியல் கட்சியையும் மட்டும் விமர்சிப்பது போதாது. ஆட்சியில் இருந்தாலும், எதிர்க்கட்சியாக இருந்தாலும், தொழிலாளர் பாதுகாப்பு, தொழிலாளர் உரிமைகள் மற்றும் தொழிலாளர் நலன் ஆகியவை தேர்தல் அறிக்கைகளில் மட்டும் இடம்பெறும் வாக்குறுதிகளாக இருக்கக் கூடாது. இதில் திமுக, த வெ க, அதிமுக, பாஜக மற்றும் காங்கிரஸ் அனைத்தும் அடங்கும்.
மனித உயிர்களுக்கு அரசியல் நிறம் கிடையாது.
தொழிலாளியின் உயிரும், விவசாயியின் உயிரும், மாணவரின் உயிரும், அரசியல் கூட்டத்தில் பங்கேற்றவரின் உயிரும்—அனைத்தும் சமமானவை.
உயிரை பலி கேட்பது வளர்ச்சி அல்ல
ஒரு நாகரிகமான சமூகத்தின் அடையாளம், உயிரிழப்புக்குப் பிறகு வழங்கப்படும் நிவாரணத்தின் அளவில் இல்லை; உயிரிழப்புகள் நடைபெறாத பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்கும் திறனில்தான் உள்ளது.
தமிழகம் தொழில்துறையில் முன்னேற வேண்டும். முதலீடுகள் வர வேண்டும். வேலைவாய்ப்புகள் பெருக வேண்டும். ஆனால் அந்த வளர்ச்சி தொழிலாளர்களின் உயிரை பலியாகக் கேட்கும் வளர்ச்சியாக இருக்கக் கூடாது.
உழைக்கும் மக்களின் உயிருக்கு உரிய மதிப்பும், பாதுகாப்பும், நீதியும் கிடைக்கும் வரை இந்தக் கேள்விகள் தொடர்ந்து எழுப்பப்பட வேண்டும். ஏனெனில், தொழிலாளர்களின் உரிமைக்காக எழுப்பப்படும் ஒவ்வொரு குரலும், நாளைய உயிர்களை காப்பாற்றும் ஒரு முயற்சியாக இருக்கலாம்.
