சமீப வாரங்களில் இந்திய சமூக ஊடகங்களை ஆக்கிரமித்த பெயர் "கரப்பான் ஜனதா கட்சி" (Cockroach Janata Party - CJP). சிலர் இதை இளைஞர்களின் கோபத்தின் குரல் என்கிறார்கள். சிலர் இதை ஒரு புதிய அரசியல் சக்தியாக பார்க்கிறார்கள். இன்னும் சிலர் இதை ஒரு மீம், ஒரு தற்காலிக இணைய நிகழ்வு என்று புறக்கணிக்கிறார்கள்.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான கேள்வி உள்ளது: CJP வெறும் இணைய கூச்சலா? அல்லது சமூகத்தின் ஆழத்தில் கொதித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பெரிய அதிருப்தியின் வெளிப்பாடா?
இன்று இந்தியாவில் கோடிக்கணக்கான இளைஞர்கள் படித்தும் வேலை இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். வேலை கிடைத்தாலும் குறைந்த சம்பளம், நிரந்தரமற்ற வேலை, நீண்ட வேலை நேரம் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்கிறார்கள். NEET தேர்வு முறைகேடுகள், அரசு வேலை ஆட்சேர்ப்பு தாமதங்கள், தனியார் துறையின் சுரண்டல் ஆகியவை இளைஞர்களிடையே ஆழமான கோபத்தை உருவாக்கியுள்ளன.
அவர்கள் வெறும் விரக்தியில் இல்லை. அவர்கள் கோபமாக இருக்கிறார்கள். அந்தக் கோபம் தான் CJP போன்ற இயக்கங்களுக்கு ஆதரவாக வெளிப்படுகிறது. சமூக ஊடக மொழி, மீம்கள் மற்றும் நகைச்சுவை மூலம் CJP, இளைஞர்களின் அதிருப்தியை அரசியல் விவாதமாக மாற்றியுள்ளது.
ஆனால் CJP பற்றி பேசுபவர்கள் பலர், "தரையில் எந்த மக்கள் இயக்கமும் இல்லை" என்று நினைக்கிறார்கள்.
உண்மை அதற்கு நேர்மாறானது. CJP இணையத்தில் பிரபலமாகும் முன்பே, இந்தியா முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர். உத்தரப் பிரதேசத்தின் சோன்பத்ரா முதல் ஹரியானாவின் பானிபட் வரை, பீகார் முதல் குஜராத் வரை, சத்தீஸ்கர் முதல் ஜார்கண்ட் வரை பல இடங்களில் தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தங்கள் மற்றும் ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்தினர்.
அவர்களின் கோரிக்கைகள் மிகவும் அடிப்படையானவை:
நிலுவை சம்பளத்தை வழங்க வேண்டும்.
எட்டு மணி நேர வேலை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.
ஓவர்டைம் ஊதியம் வழங்க வேண்டும்.
பாதுகாப்பான வேலை சூழலை உறுதி செய்ய வேண்டும்.
ஒப்பந்த தொழிலாளர் சுரண்டலை நிறுத்த வேண்டும்.
பானிபட்டில் மட்டும் 30,000-க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர். மனேசர் மற்றும் நொய்டாவில் நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். பல தொழிற்சங்க செயற்பாட்டாளர்கள் மீது வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டன.
இளைஞர்களின் கோபத்திற்கும் தொழிலாளர்களின் போராட்டங்களுக்கும் ஒரே வேர்தான் உள்ளது.வேலைவாய்ப்பின்மை, குறைந்த வருமானம், உயர்ந்த வாழ்க்கைச் செலவு, LPG விலை உயர்வு, ஒப்பந்த வேலை முறை, பாதுகாப்பற்ற வேலை சூழல் மற்றும் அதிகரித்து வரும் பொருளாதார சமத்துவமின்மை ஆகியவை மக்களின் வாழ்க்கையை கடுமையாக பாதித்துள்ளன.
முன்பு தொழிற்சாலைகளில் நிரந்தர தொழிலாளர்கள் அதிகமாக இருந்தனர். இன்று ஒப்பந்த தொழிலாளர்கள், தற்காலிக தொழிலாளர்கள், பயிற்சியாளர்கள் மற்றும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களே பெரும்பான்மையாக உள்ளனர். வேலை பாதுகாப்பு குறைந்துள்ளது. சம்பளம் உயரவில்லை. ஆனால் வாழ்க்கைச் செலவுகள் தொடர்ந்து அதிகரிக்கின்றன.
இதன் விளைவாக இளைஞர்களும் தொழிலாளர்களும் ஒரே பொருளாதார நெருக்கடியின் வெவ்வேறு முகங்களை அனுபவித்து வருகின்றனர்.
தற்போதைய தொழிலாளர் எழுச்சி ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தை காட்டுகிறது. இந்தப் போராட்டங்களில் ஒப்பந்த தொழிலாளர்களே முக்கிய சக்தியாக உருவெடுத்துள்ளனர். பல இடங்களில் நிரந்தர தொழிலாளர்களும் பாரம்பரிய தொழிற்சங்கங்களும் குறைந்த பங்கு மட்டுமே வகித்துள்ளன.
இந்தப் போராட்டங்கள் பெரும்பாலும் தொழிலாளர்களால் தன்னிச்சையாக உருவாக்கப்பட்டவை. அவை ஒரே ஒரு தொழிற்சாலையின் பிரச்சினைக்காக மட்டும் அல்ல. பாதுகாப்பற்ற வேலை, ஒப்பந்த முறை, முறைசாரா வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழிலாளர் விரோத கொள்கைகளுக்கு எதிரான பரந்த எதிர்ப்பாக வளர்ந்து வருகின்றன. ஏப்ரல் மற்றும் மே மாதங்களில் இந்தப் போராட்டங்கள் மேலும் தீவிரமடைந்தன. மனேசர், நொய்டா, கிரேட்டர் நொய்டா, பரிதாபாத், பானிபட், பிவாடி, நீம்ரானா, ருத்ரபூர், ஹரித்வார், டேராடூன், டெல்லி, பஞ்சாப் உள்ளிட்ட பல தொழிற்பகுதிகளில் தொழிலாளர்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர்.
ஈரான் போரும் ஹோர்முஸ் கடல்சந்தி பதற்றமும் எண்ணெய், LPG மற்றும் போக்குவரத்து செலவுகளை உயர்த்தியுள்ளது. இதனால் வாழ்க்கைச் செலவு அதிகரித்து, ஏற்கனவே நெருக்கடியில் இருக்கும் தொழிலாளர்கள் மற்றும் இளைஞர்களின் கோபம் மேலும் தீவிரமடைந்துள்ளது.
தமிழ்நாட்டிலும் துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள், தொடக்கப்பள்ளி ஆசிரியர்கள் மற்றும் DYFI உள்ளிட்ட பல அமைப்புகள் மக்கள் பிரச்சினைகளுக்காக போராட்டங்களை நடத்தின. சமூக ஊடக அரசியல் விவாதங்கள் வைரலாகும் முன்பே, இந்திய தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தங்கள், தர்ணாக்கள், தொழிற்சாலை முடக்கங்கள் மற்றும் கூட்டுப் போராட்டங்கள் மூலம் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அமைப்பை நேரடியாக சவால் செய்யத் தொடங்கியிருந்தனர். அதனால் இன்று இந்திய தொழிற்பகுதிகளில் நடைபெறும் இந்தப் போராட்டங்கள், இணைய அரசியலின் பக்கக்கதை அல்ல. அவை நாட்டின் மிக முக்கியமான சமூகப் போராட்டங்களில் ஒன்றாகும்.
இந்தப் போராட்டங்களின் போது தொழிலாளர்கள் மற்றும் தொழிற்சங்க செயற்பாட்டாளர்கள் மீது வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டன. கைது, காவல் துறை விசாரணை மற்றும் மிரட்டல்கள் அதிகரித்தன.
ஹரியானாவில் தொழிலாளர் பிரச்சினைகள் கூட சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்சினையாக நடத்தப்பட்டன. சில இடங்களில் தொழிலாளர்கள் மற்றும் செயற்பாட்டாளர்கள் மீது "நக்சலைட்", "பாகிஸ்தான் ஆதரவாளர்" போன்ற குற்றச்சாட்டுகளும் சுமத்தப்பட்டன. ஆனால் இந்த அடக்குமுறைகள் இருந்தபோதும் போராட்டங்கள் தொடர்ந்து பரவி வருகின்றன.
இன்று இளைஞர்களுக்கு வெறும் கோஷங்கள் போதாது. அவர்களுக்கு வேலை வேண்டும். பாதுகாப்பான வாழ்க்கை வேண்டும்.
CJP-யை வெறும் இணைய மீமாக பார்க்க முடியாது. அது இளைஞர்களின் உண்மையான கோபத்தின் வெளிப்பாடு.
ஆனால் அதே நேரத்தில், சமூக ஊடக புகழ் மட்டும் எந்த மாற்றத்தையும் உருவாக்காது என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சமூக மாற்றத்தை உருவாக்குவது மக்களின் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட கூட்டுச் செயல்பாடுதான். இன்று இந்தியாவில் சமூக ஊடகங்களில் வெளிப்படும் இளைஞர்களின் கோபமும், தொழிற்சாலைகள் மற்றும் வேலை இடங்களில் வெடித்துக்கொண்டிருக்கும் தொழிலாளர் கோபமும் ஒரே பொருளாதார நெருக்கடியின் விளைவுகள்.
இந்த இரண்டு சக்திகளும் ஒன்றாக இணையும் போது மட்டுமே, இணைய அதிருப்தி உண்மையான சமூக மாற்றத்திற்கான சக்தியாக மாறும். வரலாறு காட்டுவது என்னவென்றால், எந்த உரிமையும் மேலிருந்து பரிசாக வழங்கப்படவில்லை. எட்டு மணி நேர வேலை, தொழிலாளர் உரிமைகள், வாக்குரிமை, கல்வி மற்றும் சமூக நலத் திட்டங்கள் அனைத்தும் மக்களின் போராட்டங்களின் மூலமே வென்றெடுக்கப்பட்டவை.
வர்க்கப் போராட்டமும், உழைக்கும் மக்களின் அமைப்பாக்கமும் மட்டுமே சுரண்டலுக்கும் அதிகாரத்துக்கும் எதிரான உண்மையான தீர்வாக அமைய முடியும்.
